ماه گل

ارزشهای بنیانی سه گانه

ماه گل — Fri, 11 Feb 2011 08:45:21 GMT

سه امر مایۀ آرامش وقرار آدمیان است:

1. راستی یا حقیقت

2. نیکی یا خیر

3. زیبایی یا جمال

از پی جویی "راستی و حقیقت" علم و شاخه های مختلف آن از جمله "فلسفه" پدید آمد.

در طلب خیر و نیکی "اخلاق" و اخلاقی زیستن رقم خورده شد.

در پی زیباایی و جمال "هنر "پدیدار گشت.

نبکی در سایۀ راستی و حقیقت معنا می یابد و زیبایی در پرتو حقیقت و نیکی شناخته می شود.

وطنم وطنم وطنم وطنم

ماه گل — Mon, 31 Jan 2011 08:56:23 GMT

نام جاوید وطن صبح امید وطن

جلوه کن بر آسمان همچو مهر جاودن

وطن‌ای هستی‌ من شور و سرمستی من

جلوه کن بر آسمان همچو مهر جاودان

بشنو سوز سخنم که هم آوای تو منم

همهٔ جان و تنم: وطنم وطنم وطنم وطنم

بشنو سوز سخنم که نواگر این چمنم

همهٔ جان و تنم: وطنم وطنم وطنم وطنم

همه با یک نام و نشان به تفاوت هر رنگ و زبان

همه شاد و خوش و نغمه زنان ز صلابت ایران جوان

ز صلابت ایران جوااااان

سقوط هواپیما

ماه گل — Mon, 31 Jan 2011 08:16:57 GMT

همیشه برام این جای سوال داشت که چرا ایرانی ها وقتی می رن خارج از کشور این قدر از شنیدن خبر مرگ هم وطنان به هم می ریزن...اوایل فکر می کردم چون دورن دلشون تنگ می شه ولی الان می فهمم که اون جا یاد می گیرن که برا جون حتی یک عدد انسان ارزش قائل بشن...یه کانگرس وومنی تو امریکا ترور شد سی ان ان و خود مردم خودشونو جر دادن...اون وقت یه هواپیما با 72 سرنشین و کلی کشته سقوط کرده و همسایه ما حتی خبر نداشت...از ماست که بر است...

مردم ایران!

ماه گل — Sat, 03 Apr 2010 09:08:40 GMT

مردم ایران به پا خیزند اهرمن بر دار اویزند

مردم ایران زنند فریاد بر سر این جبر ‌او استبداد

مردم ایران بر آن باشند تا که بذر یکدلی پاشند

مردم ایران بگیرند پند زین همه آزاده در بند

مردم ایران به جان کوشند خرقهٔ آزادگی پوشند

جملگی آزادگی یابند زور و وحشت را نمیخواهند

کودکی نسل من!!!!!!!!!!!!!

ماه گل — Sun, 14 Feb 2010 10:27:10 GMT

من در روزگاری به این دنیا اومدم که ۴ سال بود انقلابی مذهبی‌ در کشورم روی داده بود. و ۱ سال هم از جنگی خانمان سوز میگذشت! آنچه از بچگی‌ به یاد دارم کوچه ایست که هنگام بازی کودکانه مان ناگهان وضعیتش قرمز میشد و ما به هم میگفتیم:بدو اید بچه ها!!! الان بمب میزنند!!!و هر کدوممون میخزیدیم در خانه‌هایمان و در را می‌‌بستیم!!! و منتظر وضعیت "سبز" میماندیم!!!
یادم میاد شبها پدرم در حمام رختخواب پهن میکرد و ما در فضای نم دار حمام می‌‌خوابیدیم از ترس اینکه مبادا بمب روی سرمان بی‌ افتاد!!!!
تمام این وقایع دقیق و با جزئیات از مقابل چشمانم میگذرد."دوران ترس و وحشت بچگی من"!!!!!
بزرگتر که شدم و به دبستان رفتم، دروغ و دوروئی هم به این ترس و وحشت اضافه شد. در خانه مان صحبت از آزادی بود، "حجاب" عاملی ظاهری تلقی‌ میشد که تعیین کننده هیچ چیز نبود و آنچه شخصیت انسانها را میساخت درونیات بود نه برونیات، مهمانی‌های مختلط خانوادگی ، رقص و آواز ، نوشیدنی‌، خواندن زن، باغ‌ها ، خندیدنها، شاد بودن ها،... همه و همه باید از گوش دوستان، معلمین ، مدیران مدرسه ، و مردم بیرون از محیط خانه دور میماند؟!!!اگر کسی‌ می‌‌پرسید: پدر تو مشروب میخوره ؟ "باید"می‌گفتم: نه!!!مادر تو روسری سرش میکنه؟ "باید" می‌گفتم:اره!!! پدر مادر تو نماز میخونن؟ "باید " می‌گفتم: اره! و این سوالات کلیشه‌ای بارها و بارها در دبستان زمانی‌ که کودکی بیش نبودام از من و بقیه همشاگردی هام پرسیده میشد. و ما همگی‌ مجبور بودیم دروغ بگوییم و ریا کنیم!!!!!!

نسل من، کودکیش سراسر "ترس"، "وحشت"، "دروغ" و "ریا" بود!!!! چاره دیگری نداشت!!!!

اسمان ایران!

ماه گل — Sun, 14 Feb 2010 09:06:50 GMT

از آسمان ایران صدای عالم گیر می‌‌آید

و به غرب میرود

من به کجا میروم؟

امروز آسمان آنچنان پاک و روشن است

که همه چیز را میبینم...

رویاهای یخزده

در دنیائی منفجر

و ما تمام دار المجانین را یک جا نمیخواستیم!!!!!.....

قصر خیال

ماه گل — Sun, 14 Feb 2010 09:02:47 GMT

من از تو قصر خیال میسازم

و غروب

که موج قصر شنی را شست

گریه نمیکنم!

سرزمین عزیزم ایران

ماه گل — Thu, 14 Jan 2010 07:02:35 GMT

دیر زمانیست که آسمان سرزمینم ایران رنگ خون است،

و مردم دریادل سرزمینم دل گرفتند،

آنچه میشنوی "سکوت" است

و آنچه میبینی‌"سیاهی".

سرزمین عزیزم، ایران، تو را دوست دارم، تو را با همهٔ وجودم، با همهٔ قلبم، و با همهٔ روحم میپرستم.

دلم برای شنیدن صدای ازادت تنگ شده است.

دلم برای ادبیاتت، موسیقیت، فرهنگ زیبای تو در تویت با همهٔ قومیتها و ملیت هایش تنگ شده است.

زندانیت کرده اند، می‌دانم!!!

من هر روز به خاطره این اسارت خون گریه می‌کنم، من هر روز از اعماق قلبم از خدا می‌خواهم که نگاهش را به تو بیندازد و از بند نجاتت دهد.

خدایا! ایران آزادم را به من برگردان!

قصه تنگ بلور و نور

ماه گل — Tue, 12 Jan 2010 14:29:56 GMT

توی دریا، توی یک تنگ بلور

ماهیا غوطه ور بودن، از رنج اوو غم دور بودن

تنگه خدا بود براشون، خونه شاه بود براشون

بعد یه روز دیدن که نه،

انگاری اون دوردورا،

یه چیزی برق میزنه،

خواستن برن

که دیدن نمی‌تونن،

خوردن به تنگ و دیوارای شیشه ایش

بعد یه هو، همگی‌ باهم

زدن به تنگ،

نه یه بار، نه دو بار، نه یه روز، نه دو روز ،

نه یه ماه، نه یه سال،

تا که تنگه هی‌ ترک ترک خوردو "شکست"

ماهیا هورا کشیدن

از خوشحالی‌ هی‌ دویدن،

تا رسیدن به اون نور،

خوشحال و شادو کیفور.

حجاب زن؟؟!!!

ماه گل — Sun, 10 Jan 2010 18:15:29 GMT

اعلام کردم که جواهری بسیار زیبا دارم. هرکس دلش می‌خواهد میتواند بیاید و آنرا ببیند و از زیبأیش لذت ببرد. عده‌ای به من اعتراض کردند. صدای اعتراضشان را شنیدم ولی‌ درهم و گنگ بود.

پرسیدم: چه کسانی‌ به این پیشنهاد من اعتراض دارند؟

خیلی‌ها دستشان را بالا بردند.

ازشان خواهش کردم که یکی‌ یکی‌ جلو بیایند و دلیل اعتراضشان را بگویند. از میان جمعیت یکی‌ فریاد زد: از کجا معلوم کسی‌ نگاه بد به این جواهر نکند؟ گفتم:نگاه بد، نگاه بد است، نشاط گرفته از تفکر بد. این نگاه باید درست شود به جواهر ربطی‌ ندارد. بود یا نبود این جواهر تاثیری در بود یا نبود این نگاه و تعرض تفکر بد ندارد. به علاوه نگاه بد تا زمانی‌ که در حد نگاه بد باقی‌ بماند لطمه ای به جواهر من نمیزند.

دیگری بسیار مقتدرانه به من گفت: من چنگ میزنم و این جواهر رو میقاپم. گفتم: پس تو "دزدی"، و دزدی بسیار از مقام و منزلت انسانی‌ به دور است. ولی‌ اگر میخواهی‌ این جواهر مال تو شود آنوقت میتوانی‌ با کامل احترام مراحل قانونی‌ این کار را بشناسی و قدم جلو بگذاری. که البته در تمام این مراحل نظر من هم مهم است که آیا اصلا می‌خواهم این جواهر را به معامله بگذرم یا نه.

یه جوون شوخ و شنگی از وسعت جمعیت گفت: من میام یواشکی یه سک بهش میزنم و در میرم! گفتم: اون وقت قانون گریبان تو رو میگیره. چون قانون این اجازرو نمید که به چیزی که مال تو نیست دست بزنی‌.

آدم به ظاهر خردمندی چند قدم جلو آمد و گفت: دخترم، ازت سوالی دارم: تصور کن این جواهر تو میتونست برای خودش تصمیم بگیره. و تصمیمش این باشه که خودش رو به هر کس و ناکسی نشون بده. اون وقت فکر نمیکنی‌ این کار از جلال و شکوه اون جواهر کم می‌کنه؟ و اون رو به ورطهٔ زوال و نبودی و فساد میکشونه؟

گفتم: هم آره هم نه! جوهر زیبای تصمیم گیرندهٔ من قبلا آموزش دیده، ارزش هارو میشناسه. اینها همرو جواهرساز قبلا براش توضیح داده. اون وظیفهٔ خودش رو میدونه. وظیفش اینه که "زیبا باشه". و اجازه بده دیگران هم از زیبییش لذت ببرن. خود اون جواهرساز زیباست، زیبا میافریند و زیبایی را دوست دارد. بنابرین حرف شما در یک صورت درسته: اگر جواهر من ارزشها و وظایف خودش رو ندونه و نشناسه. در غیر این صورت جواب منفی‌ خواهد بود.

زن به ظاهر متدینی خطاب به من گفت: فکر نمیکنی‌ بهتر باشه این جواهر زیبا رو در "پوشش " سیاه و محکمی قرار بدی تا برای همیشه از گزند آفت و بلا دور بمونه؟

گفتم: آخه اگه این کارو بکنم اون وقت مجبورم روی تمام گلها را بپوشونم، تمام چشمها رو بخشکونم، تمام درخت‌ها رو سر ببرم، باد وزان رو که بوی مشک و انبر میاورد رو از حرکت باز ایستانم، کوهها رو تخریب کنم،مجبور میشم به خورشید بگویم نتاب، به مهتاب بگویم بمیر، به باران بگویم نبار، به بهار بگویم زیبا نباش، به تابستان بگویم سبز نباش، به خزان بگویم وزان نباش، و به زمستان بگویم سفید و پاک نباش. مجبورم:"به زیبایی بگویم بمیر"!!!!!!!!!!!

من هرگز این کار را نخواهم کرد. چون خدا زیباست و زیبایی تا دوست دارد!